Temptation island: 4 x waarom ‘buy nothing new year’ op vakantie zwaar is

Duurzaam reizen en niets nieuws kopen.

Op vakantie gaan. Is dat nou makkelijker of moeilijker voor een buy notning new challenge. Beide is mijn bevinding. Er zijn van die dagen dat je niets nodig hebt behalve zon, zee en strand en je dus fluitend de dag doorkomt. Maar er zijn zeker ook momenten en gelegenheden dat je denkt: OMG waar ben ik aan begonnen!

Het moment dat je ontdekt dat je spullen thuis bent vergeten

Het favoriete MP3-spelertje van mijn zoontje bijvoorbeeld en een wereldstekker. Hoe kon ik die nou vergeten. Super verleidelijk om meteen even een nieuwe te kopen voor een appel en een ei op een Thais martkje. Zonder challenge hadden we dat sowieso gedaan denk ik. Nu zochten we een andere oplossing: het downloaden van luisterboekjes op mijn telefoon. Niet ideaal, want ik was steeds mijn telefoon kwijt of ik liep met een lege batterij. Maar ook geen ramp. En die wereldstekker hebben we gelukkig helemaal niet nodig. Anders hadden we het proberen te lenen bij hotels.

Dingen die kapot gaan op reis

Eén van onze USBC-kabels van onze smartphone ging kapot. En de Vans gympen van mijn zoontje bleken te klein. De schoenen zijn geen probleem: want met zijn sandaaltjes redden we het prima. Over dat kabeltje: we kregen hier wel meteen een impuls om een nieuwe te kopen, ‘want twee kabels om tegelijk op te laden is wel zo handig’. Ook niet aan toegegeven en het is niet ideaal, maar het gaat prima samen met één kabel. Hopelijk redden we het de hele reis zo ermee zodat ik in Nederland een tweedehandsje ergens kan scoren, want de tweede kabel ziet er ook niet heel puik meer uit.

De verleiding van onze favoriete vakantiebezigheid: neuzen in winkels

Ik heb zoveel leuke kleding gezien. Allemaal helemaal niet nodig. Maar toch leuk en goedkoop. Zonder challenge had ik zeker miminaal één kek tropisch shirt gekocht. Nu heb ik mijn craving ingezet voor het vinden van een tropisch shirt voor mijn man: zijn eerste kleding aankoop dit jaar omdat ik hem toch wel aansteek met mijn challenge ;). Misschien dat ik ‘m wel een keer ongevraagd ga lenen op een mooie dag….

Bekijk wat mijn man vindt van mijn challenge.

Mam, mag ik een cadeau?

Mijn zoontje heeft last van het pavlov-effect. Dankzij ons. Dat was wel een eye opener. Zodra hij een marktje ziet of ruikt, vraagt hij: ‘Mag ik een cadeau?’. Ook als wij hem complimenteren met iets, vraagt hij bijna standaard: ‘Krijg ik hiervoor een prijs?’. Dit gaf mij wel weer opnieuw het inzicht hoe makkelijk wij op vakantie voorheen iets kochten. Geen grote dingen, maar toch wel vaak een kleinigheidje van een paar cent om ‘je zo lief bent geweest’, ‘het een zware reisdag was’ of tien andere kulredenen. Ik was hierop voorbereid en heb daarom extra speelgoed als ‘verrassing’ meegenomen en deze vakantie gaan er iets meer ijsjes in dan normaal ;).

Ook heef zoonlief haarfijn door dat hij bij mij niets meer kan halen, dus probeert hij het bij mijn man of bij mij door te zeggen ‘Dit is echt tweedehands, dit kun je gewoon kopen’.

Bekijk ook: reizen zonder vliegschaamte, lukt dat nog?

Photo credits: Bryan Martinez, Pexels.

Bewijs: dure spullen kopen maakt ongelukkig en dat zit zo

Van dure spullen kopen word je juist ongelukkig, blijkt uit onderzoek.

Dat je van dingen kopen niet gelukkig wordt, wist ik natuurlijk al làng. Maar nu is er ook een wetenschappelijke studie van Harvard waaruit blijkt dat we van dure spullen kopen ons zelfs ellendiger gaan voelen. Dit wil je weten, want dit kan je in de toekomst veel geld gaan besparen ;).

‘Ik voel me fake’

Dure designermerken doen hun best om mensen te verleiden. Naast hun producten verkopen ze ook een luxe lifestyle waar veel mensen naar hunkeren. Met het kopen van die luxe tas, bril, sjaal, jas, jurk (of weet ik veel wat) hoopt men (na lang sparen) een stukje dichterbij deze droom te komen. Maar de realiteit pakt totaal anders uit, blijkt uit onderzoek nu. Mensen voelen zich juist fake en kunnen het beeld van het merk niet goed matchen met wie ze echt zijn. In de studie noemen ze het ‘last hebben van een impostor syndrome’ (bedriegers syndroom).

Happy few voelt zich ook ruk

Dan maar doorsparen tot je echt loaded bent en jezelf wél kunt vereenzelvigen en daarmee dus genieten van al die pracht en praal. Nope, werkt ook niet. Want ook the happy few voelt zich ruk. Zij voelen zich namelijk weer ongemakkelijk omdat ze niet blij zijn met het beeld dat ze uitstralen. First world issues ;).

Koop vooral die Rolex als je vindt dat jij het meer verdient dan ander

Brengt het dan helemaal niemand iets goeds? Volgens het onderzoek is er één groep die wel gelukkig wordt van deze luxe aankopen. Maar die mensen hebben weer andere issues ;). Dit zijn namelijk de mensen die vinden dat ze meer en beter verdienen dan anderen (en daar in psychologische onderzoeken hoog op scoren). Hoe meer je overtuigd bent van het feit dat dingen jou toebehoren, hoe lekkerder jij gaat op de Chanel’s, Burberry’s, Gucci’s, Parda’s, Rolex’ en Hermès van deze wereld.

Bekijk hier meer over het onderzoek en de grappige tests die ze hebben gedaan op personen.

Meer over impostor syndrome volgens Harvard.

Photo credits: Nicolas Postiglioni, Pexels.

3 voordelen van ‘buy nothing new life’ op vakantie

Duurzaam op vakantie. Voordelen van een buy nothing new year.

Op vakantie met een buy nothing new year is best een uitdaging. Zeker in een stad waar alles toch draait om consumeren en kopen. En toch heb ik op dag 2 in Bangkok al drie voordelen kunnen ontdekken!

Niets nieuws lopen is wel lekker duidelijk

Ik weet niet hoe het met jou zit. Maar als ik op vakantie recht in een marktje loop, ben ik toch afgeleid. Ook al is het een tourist trap, ik wil dan toch even neuzen. De keuze om niets nieuws te kopen geeft rust in mijn hoofd. Ik kan super makkelijk dit soort gelegenheden skippen en het scheelt me daarbij een hoop gesmeek van mijn zoontje ‘Mam, mam, mam, mag ik een cadeau?’.

Nog nooit zo licht gereisd

Normaal ga ik vlak voor mijn vakantie altijd nog wel even naar een winkel. Nog even dat ene ding kopen, want wel fijn om bij je te hebben voor het geval dat… Dit jaar sloeg ik dit ritueel over. Hoewel ik natuurlijk wel een joker heb voor gezondheids- en verzorgingsproducten ben ik door mijn challenge ook voor die spullen veel meer pickie geworden. Ik ging nog nooit zo licht op vakantie!

Herontdekken wat ik allemaal al heb

Normaal was altijd het credo bij ons thuis: ‘Joh, wat we missen, kopen we daar wel’. En dat wil ik nou net proberen te voorkomen met mijn challenge ;). Nu had ik altijd al een vrij knappe paklijst, maar dit jaar probeer ik het echt naar een nieuw niveau te tillen. Zo heb ik bijvoorbeeld onze hele zolder omgekeerd op zoek naar dat donut-opblaaskussen omdat ik weet dat mijn zoontje op de strandbestemming een plastic dobberding moet en zal hebben. Dit keer verras ik hem dus met die vergeten donut van zolder.

Vliegen zonder vliegschaamte. (Hoe) lukt dat nog? Bekijk ook meer over CO2-uitstoot compenseren van je vlucht.

Photo credits: Nappy, Pexels.

Door deze guy koop ik nu een jaar lang niets nieuws meer

Meer leren over duurzaamheid met het boek Hoe gaan we dit uitleggen? Een klimaatboek van Jelmer Mommers over klimaatverandering.

Natúúrlijk wist ik altijd wel iets over klimaatverandering. Ik volg het nieuws en kom niet helemaal uit een ei. Maar ik ben het probleem (en de oplossing – want hallejuja – we kunnen nog iets eraan doen) eigenlijk pas afgelopen zomer echt gaan begrijpen. En dat heb ik allemaal te danken aan een (luister)boek van deze guy. En nee: echt geen spruitjeslucht!

Hoe gaan we dit uitleggen?

Met open mond luisterde ik op mijn mountainbike naar het boek ‘Hoe gaan we dit uitleggen?’. Ik heb het meteen drie keer achter elkaar geluisterd omdat ik het écht wilde doorgronden. Het boek is een geweldige én toegankelijke samenvatting van de relevante literatuur over dit onderwerp. Vervolgens heb ik het iedereen onder z’n neus gedrukt. Mijn man, mijn familie, mijn vrienden en zelfs tot mijn collega’s aan toe. Noem het een tikkie neurotisch (of blond). Jelmer Mommers, mijn ogen zijn open. Dankjewel.

Hoe ga ik dit uitleggen?

Het eerste wat ik deed na het lezen van het boek was switchen van energieleverancier. Ik bleek namelijk nep-groen te hebben, net zoals jij wellicht? Doe de check! Dus overgestapt naar Vandebron, een dikke boete betaald aan mijn oude energieleverancier voor contractbreuk. Maar ik voelde me al wel een stuk beter. Het huis lieten we isoleren. Doordeweeks vlees skippen was ook een fluitje van een cent, afval scheiden deden we al en we maken per jaar heel weinig kilometers in onze Kia Rio (want wij leven en werken heel lokaal). Verder liet ik ook met slecht weer steeds vaker de scooter staan, zelfs als dit betekende dat ik de hele dag met mascara op mijn wangen en een natte spijkerbroek op werk zat. Mijn transitie was begonnen.

Bewuster consumeren

Die spullen. Dat was nog wel een puntje van aandacht. Van Babette Porcelijn (je weet wel, van De Verborgen Impact) leerde ik dat onze spullen(drang) écht het nieuwe roken is. De grootste vervuiler van alles. Het gemak waarmee ik spullen kocht. Mijn huis puilde uit. Nee echt niet okee. Deze winter ging er een bezem door het hele huis. Al het overbodige in de verkoop of naar de kringloop. En ik besloot al mijn kleding tweedehands te gaan kopen. In december deed ik daar nog een schepje bovenop: in 2020 koop ik niets nieuws*. Althans ik ga het proberen. Ik denk namelijk dat ik dit kan en dat het me nog gaat bevallen ook. Een nieuwe levensstijl. A new me. We gaan het ontdekken. Van kopen wordt niemand gelukkig, van dingen doen wel. Dit wordt mijn nieuwe ding.

Hoe ga jij dit uitleggen?

Zijn jouw ogen al open? Hierbij de linkjes naar het leesvoer.

Hoe gaan we dit uitleggen e-book.

Hoe gaan we dit uitleggen luisterboek op Storytel. ***Mijn tip***

Hoe gaan we dit uitleggen boek.

Meer leesvoer van de guy.

*Met uitzondering van ondergoed, persoonlijke verzorging en spullen waarmee ik iets kan repareren (om vervangen te voorkomen). Dit zal ik wel zo duurzaam mogelijk proberen te kopen. Tenzij iemand een beter idee heeft. Mail of DM mij dan vooral @thegreenlist.nl.

Photo credits; Dominika Roseclay, Pexels.